Mosna

Het is zondagavond en ik kijk terug op een goede dag. Voordat ik daar iets over schrijf kreeg ik vanmiddag het bericht dat Luiza teruggekomen is in The Sanctuary. Ze is zelfstandig met de trein uit Boekarest gekomen tot verbazing van Robert en Dana. Het is op zich een goed teken dat ze zich meer en meer zelf kan redden ondanks haar handicap. Toen Robert zei dat als ze weer weg wilde ze dit moest aangeven antwoordde ze dat ze niet meer weg wilde.

De kerkburcht van Mosna.

Maar goed vandaag ben ik voor het eerst naar Mosna geweest, een plaatsje achter Medias. Ik was uitgenodigd om daar te preken en ik vond het best uitdagend naar een nieuwe plek te gaan. Het is een kleine gemeente vergelijkbaar met de kerk in Igish. Ze komen samen in een woonkamer van een huis. Na de a capella zangdienst waarin iedereen liederen mocht opgeven vierden we het avondmaal. Na een koffiepauze mocht ik spreken en ik heb het gehad over mijn meest favoriete verhaal uit de bijbel; de verloren zoon. Met name over zijn oudere broer die niet kon begrijpen dat Vader zijn zondige broer zomaar weer in ere herstelde. Hij had totaal geen besef van de liefde van zijn vader omdat hij niet eens een bokje durfde te nemen om feest te vieren met  zijn vrienden. Terwijl hij als erfgenaam alles al bezat. Als de oudste zoon het hart van de Vader echt had gekend was hij op zoek gegaan naar zijn jongere broer om hem te vragen terug te komen om het verdriet van zijn vader. Jezus is onze oudste broer die ons (jongere broers/zussen) heeft opgezocht om ons terug te brengen bij Vader.  Mijn oproep was om zelf ook oudere broers te zijn om de jongere broers op te zoeken en ze te vertellen van de Liefde van de Vader.

De kerk in Mosna

Na de dienst was ik uitgenodigd samen met Georghe en Luminita om bij Claudiu te eten. Claudiu is de voorganger van de gemeente en samen met zijn vrouw Bianca runnen zij het kindertehuis Casa Sperantei (Huis van hoop). Sinds 1997 zijn hier kinderen die door hun ouders in steek gelaten zijn opgevangen. Het is in het verleden door een Duits echtpaar gestart en sinds een jaar door Claudiu en Bianca overgenomen. De meeste kinderen van het begin zijn volwassen en hebben het huis verlaten op twee jonge vrouwen na. Claudiu en Bianca zijn als het ware op nieuw begonnen en hebben nu 6 kinderen opgevangen in de leeftijd van 8 maanden tot 7 jaar. En er zitten droppies bij die je zo mee naar huis wilt nemen.

Na de maaltijd mochten we samen bidden. Ik ervoer sterk de Liefde van God voor dit huis en dat Hij het huis wilde zegenen omdat zij opkomen voor de wezen zoals God zelf ook de Vader van de wezen is en de verdediger van  de weduwen. Het was een hele speciale tijd.

Cas Sperantei

Julian één van de droppies...

Claudiu en Bianca

Vanuit Mosna ben ik naar Igish gegaan en heb ik een tijd doorgebracht met Robert en Dana. Na een tijd van praten over van allerlei zaken kon ik bidden voor Luiza, ook al sliep ze uitgeput van de reis. Ik mocht bidden met Cipri, Moti en natuurlijk Robert en Dana. Ik bewonder hun opofferingsgezindheid en hun houding dat dit voor hen, net als voor Ron en Jo, zo vanzelfsprekend is.

Het laatste bezoek was aan Nutzu en Anca, het voorgangersechtpaar in Igish. Het was de bedoeling om 's middags te spreken in hun gemeente maar omdat ze ziua de mulțumire (dankdag) vierden hadden ze alleen 's ochtends dienst met aansluitend een feestmaal. Dus werd het een koffiebezoek. Ook hier mochten we elkaar weer bemoedigen en voor elkaar bidden.

Ik kijk voldaan op deze dag terug. God gebruikt me om kleine gemeentes als in Mosna, Igish, Solovastru en Bazna te bemoedigen. Ik weet dat ik hierin op de plek sta die God me gegeven heeft.

Morgenvroeg naar de bidstond en daarna naar Boian om te bidden met een familie op verzoek van broeder en zuster Mereu.